​Het was een tijd waarin de rivier vol mysteries zat en waarin maar weinig mensen zich eraan waagden.
 

In het dorp Chiny leefde een kind dat ervan droomde het bos aan de andere kant van de Semois te ontdekken, maar geen enkele manier had om er te geraken. Er was geen brug.
 

Het kind herinnerde zich een wonderlijke droom die het op een nacht had gehad: het had zich rustig laten meevoeren tot in Lacuisine in een mooi platbodembootje. De veerman die hem meenam stond rechtop in zijn boot, met een grote roeispaan in de hand. Hij had hem legendes verteld, het verhaal van de landschappen, van de rots Pinco en van de Eekhoornrots.
 

Het kind koesterde daar een ongelooflijke herinnering aan. Soms stond hij dan ook aan de oever van de Semois te wachten, in de hoop dat die boot echt zou komen.
 

In werkelijkheid wilde het kind vooral de rivier oversteken, daar, recht tegenover hem, zijn voeten in het water zetten en zelfs beter nog: zwemmen! Men had hem verteld dat het frisse water heerlijk was. Men had hem verteld dat zich aan de overkant van de rivier een prachtig betoverd bos bevond. Elke dag ging het kind naar de oever van de Semois.
 

Op een mooie namiddag, terwijl hij de fonkelende rivier en de grote bomen aan de overkant bewondert, ziet hij plots met grote snelheid een pijl in een schitterend blauwe kleur aankomen.